Gdybym miał złoto 

nie skłoniło by mnie to 

do żadnych łgarstw 

do żadnych świństw 

ach gdybym tylko w złocie 

nie skłoniło by mnie nic 



bo chodzi o to 

żeby mieć potąd 

tego co złoto 

może nam dać 

niech złote barwy 

biją od sztaby 

a kto odważny 

niech pozna raz 

złocisty blask 



byłbym przejęty 

gdybym diamenty miał 

ach jakże bym 

ze wszystkich sił 

przejęty był 

nie był bym spięty 

bardziej niż święty 

przez te diamenty 

pewnie bym był 



wystarczy chwila 

by w piękny brylant 

diamentu bryła 

zmieniła kształt 

niech więc zapłonie 

świetlisty płomień 

ogrzeje dłonie 

brylantu blask 



gdybym miał srebra 

byłbym nie żebrał 

ostatkiem sił 

nie musiał bym 

prosić o nic 

nie byłbym biedny 

miałbym choć 

srebrny skarb 

chował się z nim 

żeby go nikt 

nie ukradł mi 



poczucie miałbym 

takie jak każdy 

kto chce być ważny 

a nie ma nic 

wiele się zmienia 

w poczuciu chcenia 

z nadmiaru mienia 

nie umarł nikt 

no może nikt 



suplement o szufladce i refren 

często bym płacił 

niewiele tracił 

innych wzbogacił 

by taki ruch 

niestety trupem 

bogaty duchem 

z wielkim wyrzutem 

osiągnę bruk 

 
























Jeśli chodzi o sens egzystencji 

to ma ona źródło w korzeniach i 

w więzach krwi 

gdy żądza ujędrnia płeć 

wypełnia się w akcie miłosnym więc 

skutkiem tego wśród łez 

potomek przychodzi na świat 



wierzga łkając on jest znacznie lepszy 

niż pies albo ciele co głodne i 

w łajnie śpi 

on nosem wduszony w pierś 

poczucie ma bezpieczeństwa i wie 

co dla niego ma sens 

gdy mleko mu spływa do warg 



co go pochłania świat i bez końca 

zaznacza że żyje pcha w usta kciuk 

palce nóg 

napręża się z wszystkich sił 

wydaje brzemię bez lęków i drwin 

a co sprawia mu ból 

rodzina przeżywa wraz z nim 



określonego dnia pionizuje 

w zamyśle mając nasienia źdźbło 

złożyć wprost 

w łonie gotowym do gry 

w akcie świadomej refleksji tak by 

roniąc ojcowskie łzy 

w potomka móc spojrzeć twarz