Pod niebem pełnym cudów

nieruchomieję z nudów

właśnie pod takim niebem

wciąż nie wiem czego nie wiem



światło z kolejnym świtem

ciągle nazywam życiem

które spokojnie toczy

swą nieuchronność nocy



ten błękit snów i pragnień

niejeden z nas odnajdzie

a niechby zaszedł za daleko

pewnie zostanie tam

pewnie zostanie sam



pod cudnym niebem jeszcze

każdy choć jedno miejsce

być może ma i chwilę

gdy godnie ją przeżyje



bo nieba co w marzeniach

spełnia się albo zmienia

skłonni jesteśmy szukać

do bram jego ciężkich pukać



spójrz gwiazdy matowieją

i niczym się nie mienią

zwykliśmy je zaklinać

i szczęście swoje mijać



bo w niebie z którego dotąd

nie wrócił nikt bo po co

wieczna sączy się struga

przyjemnej wiary w cuda 
























Nadzieja to plan

on ziści się nam

przydarzy się na pewno się zdarzy

więc uwierz za dwóch

ty i twój duch

z nadzieją wam będzie do twarzy

więc uwierz za dwóch

ty i twój duch

z nadzieją jest bardziej do twarzy



jutro możemy być szczęśliwi

jutro możemy tacy być

jutro by mogło być w tej chwili

gdyby w ogóle mogło być



oto jest czas

on zmienić ma nas

to czas który ma nas zmienić

nim zgadniesz jak

przeoczysz znak

ten znak co jest źródłem nadziei

nim zgadniesz jak

przeoczysz znak

ten znak co jest źródłem nadziei



jutro możemy być. . .   itd.



niech wiara się tli

dodając ci sił

by na nic nie było za późno

lecz traci swój sens

gdy głupi masz cel

i góry przenosisz na próżno

lecz traci swój sens

gdy głupi masz cel

i góry przenosisz na próżno



jutro możemy być. . .   itd.