Pod niebem pełnym cudów

nieruchomieję z nudów

właśnie pod takim niebem

wciąż nie wiem czego nie wiem



światło z kolejnym świtem

ciągle nazywam życiem

które spokojnie toczy

swą nieuchronność nocy



ten błękit snów i pragnień

niejeden z nas odnajdzie

a niechby zaszedł za daleko

pewnie zostanie tam

pewnie zostanie sam



pod cudnym niebem jeszcze

każdy choć jedno miejsce

być może ma i chwilę

gdy godnie ją przeżyje



bo nieba co w marzeniach

spełnia się albo zmienia

skłonni jesteśmy szukać

do bram jego ciężkich pukać



spójrz gwiazdy matowieją

i niczym się nie mienią

zwykliśmy je zaklinać

i szczęście swoje mijać



bo w niebie z którego dotąd

nie wrócił nikt bo po co

wieczna sączy się struga

przyjemnej wiary w cuda 
























Zapomnimy co miało się stać

przemyślimy co możemy dać

zrozumiemy za pomocą rąk

nasz błąd



wybierzemy wielokrotne z wyjść

odkryjemy niebezpieczną myśl

przeskoczymy bez udziału nóg

przez próg



odnajdziemy się w pobliżu chmur

zatrzymamy serce w czasie snu

obudzimy się bez duszy jak

na wznak



zestrzelimy najdawniejszą z gwiazd

zobaczymy jak się kurczy czas

przemienimy się z istoty w znak

i wspak