Pod niebem pełnym cudów

nieruchomieję z nudów

właśnie pod takim niebem

wciąż nie wiem czego nie wiem



światło z kolejnym świtem

ciągle nazywam życiem

które spokojnie toczy

swą nieuchronność nocy



ten błękit snów i pragnień

niejeden z nas odnajdzie

a niechby zaszedł za daleko

pewnie zostanie tam

pewnie zostanie sam



pod cudnym niebem jeszcze

każdy choć jedno miejsce

być może ma i chwilę

gdy godnie ją przeżyje



bo nieba co w marzeniach

spełnia się albo zmienia

skłonni jesteśmy szukać

do bram jego ciężkich pukać



spójrz gwiazdy matowieją

i niczym się nie mienią

zwykliśmy je zaklinać

i szczęście swoje mijać



bo w niebie z którego dotąd

nie wrócił nikt bo po co

wieczna sączy się struga

przyjemnej wiary w cuda 
























Moja dusza się porusza 

moja dusza toczy gry 

defloruje mnie i zmusza 

do zagłuszań 

moja dusza 

drży 



moja dusza koliduje 

moja dusza kradnie tlen 

wypowiada się i snuje 

w moim ciele 

obcy 

cień 



moja dusza nie pofrunie 

w żaden zaświat ani świat 

moja dusza się wysunie 

w nieskończoną 

chwilę 

trwać 

złapię ją 

duszę mą