Uciekamy od siebie nawzajem 

kolorowym tramwajem 

do różnych miejsc 



w każdej chwili świata po koniec 

nieruchomi w ruchomym wagonie 

spieszymy gdzieś 



uciekamy od siebie nawzajem 

kolorowym tramwajem 



tak się plączą ulice i szyny 

elektryczny brzęczy labirynt 

podróży co 

nas niesie do 



uciekamy od siebie nawzajem 

kolorowym tramwajem 



na przystankach na wyspach nadziei 

tak czekamy jak byśmy wiedzieli 

że oprócz nas 

nie ma nas  
























Nikt nikogo nie broni

nikogo nie karze

wszystko można zastąpić

czego nie można powtarzać

powietrz które nas dzieli

płytkiego oddechu nadziei

lęku przed sobą i jeszcze

siebie samego i wreszcie



całej serii pomyłek

jeśli jesteś kim dotąd nie byłeś

teraz nie musisz tłumaczyć

czego nie myślisz można zobaczyć



i tak warto żyć



nikt nikogo nie karze

nikogo nie broni

zanim cokolwiek się zdarzy

wszystko można zapomnieć

wolność co niepokoi

podstęp którego nikt się nie boi

wiarę która przenika

miłość której każdy dotyka



całej serii pomyłek

jeśli jesteś kim dotąd nie byłeś

teraz nie musisz tłumaczyć

czego nie myślisz można zobaczyć



i tak warto żyć



nikt nikogo broni

nikogo nie karze

wszystko można zastąpić

czego nie można powtarzać

powietrza które nas dzieli

płytkiego oddechu braku nadziei

wiary w siebie i jeszcze

siebie samego i jeszcze



całą serię pomyłek

jeśli jesteś kim dotąd nie byłeś

teraz możesz zobaczyć

a to co myślisz niewiele znaczy

i tak warto żyć