Jeszcze długo w noc 

nie będziemy sami 

jeszcze wspólny szept 

sfrunie z aniołami 



jeszcze tyle gwiazd 

spadnie w nasze dłonie 

w niespokojny czas 

każda z nich zapłonie 



oto złoty świt 

który tak zaskoczy 

że nie zgadnie nikt 

ile w nas jest nocy 



oto nasze sny 

płyną w tajemnicy 

jeszcze nie wie nikt 

ile w nas jest ciszy 



a światło naprawdę niech budzi nas ze snu 

zapala się w mroku i drży 

gdziekolwiek nas nie ma 

gdziekolwiek jesteśmy 

niech płonie 



oto my i noc 

jasny szept w ciemności 

i nie wiemy skąd 

tyle w nas miłości 



oto chwila co 

łączy nas i zmienia 

i nadzieja w krąg 

z wody i kamienia 



a światło naprawdę ...  
























Zapomnimy co miało się stać

przemyślimy co możemy dać

zrozumiemy za pomocą rąk

nasz błąd



wybierzemy wielokrotne z wyjść

odkryjemy niebezpieczną myśl

przeskoczymy bez udziału nóg

przez próg



odnajdziemy się w pobliżu chmur

zatrzymamy serce w czasie snu

obudzimy się bez duszy jak

na wznak



zestrzelimy najdawniejszą z gwiazd

zobaczymy jak się kurczy czas

przemienimy się z istoty w znak

i wspak